از شب های بلندی که خوراک قصه گفتن اند

من گزارش گر بوده ام همیشه؛ عکس که می گرفتم حتی. تا یک جایی صفحه اینستا را که نگاه می کنم گویی لحظه لحظه زندگی را گزارش کرده ام، بی کم و کاست؛ تیزبینانه؛ منتقدمابانه. دیر فهمیدم که تصویرها توی سایه روشن جذاب اند؛ که عکس با همه جزییات دیدنی نیست؛ که برهنگی تب و تاب را از تب و تاب می اندازد. حالا دارم کمی مشق می کنم، می گذارم یک چیزهایی توی سایه، توی تاریکی دیده نشوند، یک چیزهایی توی نور شدید؛ ضد نور مورد علاقه ام شده حتی. چیزها را جابه جا می کنم وقت عکس گرفتن. توی واقعیت دست می برم؛ دستکاری ش می کنم. این روزها، اینستا را که نگاه می کنم؛ بیشتر قصه می بینم تا گز